Diversen

Terugblik op de lezing van Pascal Jongen d.d. 29 januari 2018

Deze keer heeft Pascal ons een hele avond bezig gehouden met een alweer bijzonder boeiende lezing over Helleborussen. En kon hij op 29 januari nog zeggen dat de planten door de zachte winter erg vroeg al in bloei waren, op het openingsweekeinde (op 3 en 4 maart) van de kwekerij kon je zien dat erg veel planten plat in de tuin lagen door de vorst!

Heel kort samengevat heeft Pascal ons de weg geschetst die de Helleborus heeft afgelegd van wilde plant naar tuinplant.. maar een zo korte mededeling doet geen recht aan alles wat hij heeft verteld. Vandaar ..

Aan de hand van duidelijke foto’s is getoond dat er een 15-tal soorten Helleborus onderscheiden kunnen worden, waarvan alleen de Helleborus foetidus en de Helleborus viridis in onze streken in het wild voorkomen. Zij behoren tot de Ranonkelfamilie en vormen net als de meeste Ranonkelachtigen een wortelstok die kan worden gedeeld. Bij oudere planten moet soms van deze eigenschap gebruik worden gemaakt om de plant te verjongen. Het vermeerderen van Helleborus gebeurt door zaaien. Het zaad is in mei al rijp en dient dan direct te worden gezaaid omdat het zijn kiemkracht snel verliest. Overigens worden veel planten tegenwoordig opgekweekt uit weefsel, maar dat is geen garantie voor mooie en sterke planten.

In de loop van de ontwikkeling van de plant zijn de kroonbladen gereduceerd tot nectariën, de ‘bloembladen’ die wij zo mooi vinden aan de plant zijn eigenlijk de kelkbladen. Bij de anemoonvormige Helleborussen zie je vaker dat de kroonbladen zich terug-ontwikkelen.

De natuurlijke standplaats van Helleborus zijn bosranden, bij voorkeur op hellingen. Ze groeien doorgaans op de open plekken tussen de stammen waar in het voorjaar maximaal zon is en waar door de bladgroei in de zomer alleen gefilterd licht is. Helleborus groeit ook vaak op kalkhoudende grond, vandaar dat de plant relatief vaak in Zuid-Limburg in het wild gevonden kan worden. Een mooi voorbeeld daarvan is de helling achter de kerk in Malmédy.

Uiteraard is Pascal ook ingegaan op de verschillende bloem- maar ook bladvormen van Helleborus. Daarin is een enorme diversiteit, die van nature voorkomt maar ook door gericht kweken in de planten die voor de tuinliefhebber beschikbaar zijn. Dat kweken van Helleborus is geen sine cure. De bestuiving van de bloemen luistert nauw, dan moet het zaad na het oogsten worden gezaaid en de plantjes die opkomen zullen pas na 3 tot 4 jaar een bloem dragen. Dan pas weet je of de plant de gewenste kleur of tekening heeft, maar is het nog niet duidelijk of de plant dwerggroei gaat vertonen of een zwakke plant is, daar gaan jaren overheen. Een nieuwe kruising komt vaak in de loop van 8 tot 10 jaar tot stand.

De tuin-Helleborus is doorgaans een sterke plant die goed groeit op löss, waarbij een kalkgift op prijs wordt gesteld. Op kleibodem doet de plant het ook goed, in beide gevallen mag er extra voeding worden gegeven. De planten houden van goed doorlatende grond, maar bij extreme droogte moet water worden gegeven.

Desondanks kunnen ziekten optreden. Als de plant zwarte nerven vertoont bijvoorbeeld is de plant verloren. Dat is een virusaantasting die niet bestreden kan worden. Het enige wat de tuinman kan doen is de plant eruit halen. Dit virus wordt verspreid door luizen die aan de onderkant van het blad zitten. Luizen moeten dus worden bestreden, hoewel luizen zelf de plant geen schade toebrengen. Als de bladeren worden afgeknipt vlak voordat de bloemen uitkomen, komen de bloemen beter tot hun recht en is de kans op luis gering. De plant gaat nieuw blad vormen dat uitkomt tegen de tijd dat de bloei voorbij is. Als er vlekken op de bladeren zitten, moeten deze worden afgeknipt. De vlekken duiden op een schimmel.

Tenslotte heeft Pascal nog suggesties gedaan met welke planten de Helleborus mooi combineert, zowel met voorjaarsbloeiers als Hepatica, Brunnera en Daphne mezereum of D. odora, met zomerbloeiers als Hosta, Anemone of zomerbloeiende Cyclamen, in de herfst combineren zij mooi met Cimicifuga racemosa, Crocosmia (bijv. C. Emely McKenzie) of Fuchsia magellanica, in de winter staan Helleborussen mooi naast sneeuwklokjes (Galanthus), Eranthis Hyemnalis, en de winterbloeiende Cyclamen.

Al met al alweer een leerzame en gezellige avond, die de zin om in de tuin aan het werk te gaan wakker maakte, die ervoor zorgde dat we niet wanhopig een plekje zoeken voor een Helleborus maar niet weten hoe we die tot z’n recht moeten laten komen..

En als we het niet meer weten: een bezoekje aan Marni’s kwekerij volstaat om tot nieuwe oplossingen te komen!

Adrienne

Jaarvergadering, 26 maart 2018

Zoals ieder jaar werd er weer een jaarvergadering gehouden betreffende de activiteiten over het voorgaande jaar. 2017 was een jaar van succesvolle goed bezochte lezingen en activiteiten, de kas werd gecontroleerd en accoord bevonden. Marijke Lahaye had weer alles prima op orde. Het bestuur gaf weer opnieuw aan dat ze zonder steun van de leden niet kunnen.  Als afsluiting van de avond werd er een borreltje gedronken met een hapje erbij.

 

Het Bestuur

meer

 

 

 

12
Nov
Vergane glorie - Blik op de tuin 875
11
Nov
hoe krijg ik bijzondere vogels in de tuin